Фото: Архив сурат

Назм гулшани

Усмон Азим ўзининг ҳаётга, инсонларга, эзгуликка муҳаббатдан туғилган оташин шеърлари, битикларидаги бир-биридан ажойиб ташбеҳлари ва улар замирида ётган юксак ғоялари билан элимиз қалбидан ўрин эгаллаган шоир. У адабиёт чаманининг янада чирой очишига, хушбўйлашишига ўз ҳиссасини қўшиб келмоқда.

Қуйида шоир ижодидан намуналар туҳфа этилмоқда.

* * *

Бу жой театрмас. Бу жой ишхона,

Аммо фожиага мос эрур таъби.

Соат ўн. Эшикдан кирар замона,

Уни қарши олар Ҳамлет асабий.

Лаблари пичирлар — ичмоқда қасам,

“Прима” бурқсийди бармоқларида.

Клавдий ўтади ёнидан бардам,

У мағрур — шоҳликнинг сиртмоқларида.

“Чекиш мумкин эмас” — деворда эълон,

Қайдадир телефон жиринглай бошлар.

Кафтин манглайига босиб, бекалом —

Гўзал Офелия кўзини ёшлар.

— Пенсия керакмас! Сўзимдан қайтдим,

Қизларда тартиб йўқ. Ўрнимда қолдир!

Кимгадир ғазабнок сўзларни айтиб,

Лифтдан чиқиб келар оқсоч қирол Лир.

Қарсаклар янграйди… Генерал қайтар!

Теграсида содиқ мулозимлари,

Мусобақадамас, ютгандай жангда,

Виқор-ла келади байроқ кўтариб.

Дездемона уни табриклар босиқ, —

Ғолиб генералга олий тортиқ шу.

Яго югуради қучоғин ёзиб,

Ҳозир рўмолчани топиб олди у.

Бу жой театрмас. Бу жой ишхона,

Бунда шоҳ асарлар қайта ёзилар.

Ёзилар бир рақам, ё сўз баҳона.

Қоғозмас, қалбларга абад босилар.

Ишхона — тўрт қават бетон иморат —

Элсинор қалъаси билан эгиздир.

Соат ўн бир ярим... Ғамгин аланглаб,

Кечикиб келмоқда ишга Шекспир...

* * *

Оғир. Жуда оғир. Кўтармоқ

Кўзингдаги кузги чарчоқни.

Қачонлардир рўй берган алдоқ

Ногоҳ энди умрни ёқди!

Ҳамма нарса асли жойида —

Бир сўз демас азиз одаминг.

(У бош эккан тақдир раъйига),

Ёнар фақат сенинг оламинг.

Панжаларинг бошингга чангал,

Сочларингга тушиб борар оқ...

Аммо мантиқ чарх урар мужмал:

— Яшайверса бўлади шундоқ.

Қара, қолар бу ҳаёт омон —

Тақдир синмас, умр отилмас...

Фақат севги кўзига бу он

Қарамоққа ҳеч ким ботинмас.